Historia e trishtë e një myslimaneje dhe një të krishteri në Francë, që të dy shqiptarë

0
601

Aurela (*) është me besim mysliman, Azemi (*) është i krishterë. Në vitin 2012, këtij çifti shqiptar iu desh të largohej nga vendlindja sepse u kërcënuan me vdekje nga rrethi familjar i cili nuk e pranoi këtë bashkim. Tetë vjet pas mbërritjes së tyre në Brest, ata janë ende në një ngërç: pa lejeqëndrim apo autorizim për të punuar.

Tani bëhen tetë vite qëkur ata u larguan nga vendi i tyre për të ikur nga hakmarrja e një familjeje që nuk pranoi bashkimin e tyre, në emër të antagonizmave fetare. “Babai im është hoxhë. Kur zbuloi se po dilja me një katolik, ai donte të më detyronte të martohesha me një mysliman. Pastaj, duke parë që unë po rezistoja, ai kërcënoi se do të vriste të dashurin tim. I kërkuam policisë mbrojtje, por ata nuk pranuan”, thotë Aurela për gazetën franceze “Le Telegramme”.

Për të shijuar dashurinë e tyre dhe për të shpëtuar jetët e tyre, atyre nuk u mbeti gjë tjetër veçse të ndërpresin lidhjet. Më 25 maj 2012, të dy të dashuruarit tashmë ishin bashkuar në një qytet tjetër larg rrethit familjar ku martohen në fshehtësi me dy dëshmitarë. Dy ditë më vonë, fillon rruga e gjatë për në Paris. Pastaj treni për në Brest”, aq sa është e mundur, në një qytet ku nuk kishte shqiptarë”. Pa njohuri, duke mos ditur frëngjisht, ata e gjejnë vetveten në rrugë, pastaj migrojnë nga një kënd në tjetrin.

Viti 2014. Azemi dhe Aurela mësuan gjuhën dhe kurrë nuk i bënë njerëzit të flasin për ta: hakmarrjet familjare nuk hyjnë në rsatet e Ofpra (Zyra Franceze për mbrojtjen e refugjatëve dhe personave pa shtetësi) as të Gjykatës Kombëtare të Azilit (CNDA), kërkesa e tyre për azil nuk pranohet, informon Shtegu.com. Në depresion, një vit më vonë Aurela përfundimisht do të marrë, një lejeqëndrimi për arsye mjekësore, pas një shtrimi të shkurtër në spital në Bohars. E vlefshme për dy vjet, kjo faturë më në fund e lejon atë të gjejë një punë në plantazhet e domateve. Azemi është ende pa lejeqëndrim, pa të drejtë pune. Përkundër disa premtimeve për punësim, ai kurrë nuk ishte në gjendje të ushtronte profesionin e tij si kuzhinier.

Viti 2018. Lejeqëndrimi i Aurelës ka skaduar. Ajo nuk mund të punojë më. Ndërsa dy fëmijë kishin lindur nga kjo dashuri në mërgim, të cilën çifti provoi se mund të paguante për strehimin e tyre dhe të siguronte për vetveten e tyre, ata tani janë nën një detyrim për t`u larguar nga territorin francez (OQTF). Prej atëherë e tutje, mjetet e tyre të jetesës bazoheshin ekskluzivisht në ndihmën ushqimore dhe solidaritetin e shoqatave të ndihmës për migrantët si “Njëqind për një çati” që paguanin qiranë e tyre.

2020. Situata e tyre ka ndryshuar shumë pak. Në qershor, kërkesa e tyre për një lejeqëndrim “jeta private dhe familjare” u refuzua nga prefektura. Por si mund të ishte ndryshe? Lëshimi i këtij titulli supozon të ketë lidhje të mjaftueshme në vendin pritës dhe të tregojë aftësinë e tij për integrim. Por pa punë, njeriu nuk mund të llogaritet mjaftueshëm i integruar.

Megjithatë, dy fëmijët e tyre 5 vjeç e gjysmë e 2 e gjysmë vijojnë mësimin në një shkollë në Francën ku kanë lindur. “Nëse kthehemi në Shqipëri, e di që për mua është vdekje”, betohet Aurela, pasi çifti u njoftua për një OQTF të ri shtatorin e kaluar. Ashtu si ai i mëparshmi, ky urdhër administrativ ndoshta nuk do të ndiqet. Dhe familja do të vazhdojë këtë jetë të mbështetur kur ata aspirojnë të punojnë, të paguajnë taksa dhe të sigurojnë një të ardhme më të mirë për fëmijët e tyre.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here